نسل روایت‌گر؛ وقتی نوجوانان قلم تاریخ را از چنگ الگوریتم‌ها می‌ربایند

۱۳ آبان در تقویم ما تنها یادآور یک رویداد سیاسی نیست؛ بلکه نقطه‌ ی عطف
تداوم یک جنگ روایی است؛ جنگی که در آن، میدان نبرد دیگر صرفا خیابان یا
دیوار سفارت‌خانه‌ ها نیست، بلکه تاروپود ذهنی، مرجعیت فکری و ادراک نسل
نوجوان است.

در عصری که مرز میان واقعیت و مجاز درهم شکسته و اتاق‌
های فکر رسانه‌ ای با بمباران الگوریتم‌ها تلاش می‌کنند تاریخ را واژگونه و
هویت را تکه‌ تکه به خورد نسل جدید بدهند، هدف اصلی مشخص است؛ "خلع سلاح
شناختی نوجوان".

نظام سلطه می‌خواهد به نوجوان ایرانی دیکته کند که
چه چیزی را ارزش بداند، به چه چیزی بی‌تفاوت باشد و اساساً روایتگر چه
سرگذشتی باشد. آن‌ها می‌خواهند نوجوان ما مصرف‌کننده‌ ی نسخه‌ های دست‌ ساز
دیگران بماند و خود را نه یک راوی اصیل، که یک تماشاگر منفعل ببیند.

اما
در نقطه‌ ی مقابل این مهندسی تاریکی، خودآگاهی تاریخی قرار دارد. نوجوانی
که بداند در ادوار مختلف این سرزمین _ از سنگر مبارزات استکبارستیزی تا
فجایع تلخی چون بمباران مدرسه‌ها که زخم آن بر تن تاریخ این ملت مانده_
موتور محرک و قهرمان اصلی میدان بوده، به راحتی تسلیم روایت‌های قالبی
رسانه‌ های معارض نمی‌شود.

دشمن اگر روزی مدرسه را هدف قرار می‌دهد
تا جسم نسل پویا را بشکند، در سوی دیگر روایت و حافظه جمعی او را هدف
می‌گیرد تا اصالت و ریشه‌هایش را ببرد.

حرف ناب سیزدهم آبان در عصر رسانه همین است؛ "هر که روایتگر دیروز و امروز تو باشد، معمار فردای تو خواهد بود."

نوجوان امروز به خوبی فهمیده است که جنگ اصلی، جنگ مالکیت بر قلم تاریخ است.

وقتی
خودباوری شناختی در این نسل شکوفا شود دیگر اجازه‌ نخواهد داد روایت
مقاومت، استقلال و حق‌طلبی‌ اش در هیاهوی رسانه‌ های استکباری تحریف شود.

سیزدهم
آبان به ما یادآوری می‌کند که نوجوانان و جوانان صصرفا آینده‌ سازان فردا
نیستند؛ آن‌ها معماران و روایتگران اکنون این سرزمین‌ اند؛ نسلی که با
هنرمندی رسانه‌ای و اصالت تاریخی‌ اش، قلم سرنوشت را دوباره به دست خود
می‌گیرد.